Nie każda podróż zostawia historię

Przez długi czas wydawało mi się, że z każdej podróży trzeba wrócić z czymś do opowiedzenia. Z anegdotą, momentem „wow”, zdaniem, które zaczyna się od „musisz to zobaczyć”. Jakby wyjazd bez historii był w jakimś sensie niepełny. Jakby coś się nie udało.

Dopiero z czasem zrozumiałem, że to nieprawda.

Są podróże, które nie układają się w opowieść. Nie mają wyraźnego początku, kulminacji ani puenty. Nie wydarza się nic, co chciałoby się zapisać w notesie albo opowiedzieć przy stole. I choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się puste, często właśnie one zostawiają po sobie coś najcichszego i najtrwalszego.

Nie każda podróż musi być intensywna. Nie każda musi coś zmieniać. Czasem jest tylko byciem w innym miejscu, przez kilka dni, bez wielkich emocji. Spacerem podobnym do wielu innych. Kawą wypitą bez zachwytu. Widokiem, który jest po prostu widokiem.

I to jest w porządku.

Presja historii sprawia, że zaczynamy patrzeć na podróż jak na materiał. Coś, co ma się „przydać”. Do opowiedzenia, pokazania, udowodnienia. Kiedy tego nie ma, pojawia się rozczarowanie. Myśl, że może trzeba było pojechać gdzie indziej. Że może źle wykorzystaliśmy czas.

A przecież nie wszystko w życiu musi zostawiać ślad.

Są wyjazdy, które niczego nie uczą, ale pozwalają odpocząć. Są miejsca, które nie zachwycają, ale dają chwilę spokoju. Są dni, które nie zapisują się w pamięci, bo były po prostu zwyczajne. I być może właśnie dlatego były potrzebne.

Zauważyłem, że podróże bez historii często pojawiają się wtedy, gdy najbardziej potrzebuję ciszy. Gdy głowa jest zmęczona nadmiarem znaczeń. Gdy nie mam siły niczego interpretować ani przeżywać „na pełnej intensywności”. Wtedy brak historii nie jest stratą. Jest ulgą.

Nie wszystko musi być przeżyciem. Nie wszystko musi zostać nazwane.

Czasem wracam z podróży i ktoś pyta: „jak było?”. I nie mam dobrej odpowiedzi. Nie dlatego, że było źle. Tylko dlatego, że było… neutralnie. I to neutralnie okazuje się czymś bardzo kojącym. Jakby świat na chwilę przestał ode mnie czegokolwiek wymagać.

Dopiero po czasie zaczynam dostrzegać, że taka podróż jednak coś zrobiła. Może nie dała historii, ale zostawiła przestrzeń. Spokój. Rozluźnienie, które trudno przypisać do konkretnego miejsca czy momentu.

Nie każda podróż musi coś znaczyć, żeby miała sens.

Czasem wystarczy, że pozwala wrócić do siebie w trochę lżejszym stanie. Bez opowieści. Bez pointy. Bez potrzeby dzielenia się czymkolwiek.

I im dłużej podróżuję, tym bardziej doceniam te wyjazdy, z których nie ma co opowiadać. Bo bardzo często to one robią najwięcej – po cichu.